Wodospad Glymur i legenda o Czerwonym Wielorybie Raudhofdi
Glymur to drugi pod względem wysokości wodospad na Islandii. Mierzy około 198 m n.p.m. Tworzy go rzeka Botnsa, która wypływa z jeziora Hvalvatn. Wodospad spada z wysokości 300 metrów do głębokiego, lecz krótkiego kanionu w dolinie Botnsdalur. Do niedawna Islandczycy uznawali go za najwyższy wodospad, jednak Morsarfoss – mierzący aż 240 m i położony na lodowcu Vatnajokull – odebrał mu ten tytuł. W związku z tym, że piesi turyści nie mogą dotrzeć do Morsarfoss, Glymur pozostaje najwyższym wodospadem, do którego da się dotrzeć pieszo.
Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak wygląda wodospad, jak do niego dotrzeć, jakie przeszkody pokonać po drodze, a także poznać legendę związaną z tą okolicą, to koniecznie przeczytaj wpis o wodospadzie Glymur.
W artykule znajdziesz:
- Jak dotrzeć do wodospadu Glymur?
- Mapa szlaków na wodospad Glymur
- Fulmary latające nad wodospadem Glymur
- Skąd wzięła się nazwa Glymur?
Jak dotrzeć do wodospadu Glymur?
Wodospad Glymur znajduje się ok. jednej godziny drogi z Reykjaviku. Z parkingu na wodospad można się dostać dwiema trasami. Pierwsza, łatwiejsza, prowadzi z parkingu w lewo i idzie rozłożystym zboczem. Druga, trudniejsza, wiedzie w prawo i zmusza do przejścia rwącej rzeki. Od wiosny do jesieni rzekę pokonać, przechodząc przez przerzucony pień drzewa.
Jeśli rzeka wylewa, wtedy wędrowcy muszą brodzić (jeśli to możliwe), by dostać się do kłody. Jest ona usuwana zimą z powodu ryzyka poślizgnięcia się na śniegu, lodzie lub błocie oraz z powodu możliwości porwania jej przez wezbraną wodę. Może być śliska o każdej porze roku, więc nie jest polecana dla osób z lękiem wysokości! W sezonie wzdłuż w niej rozciągnięta jest lina asekuracyjna. Przejście przez rzekę można zobaczyć tutaj.
Z punktów Stedjasnos i Hellupallur roztacza się piękny widok na wodospad spadający do kanionu Glymsgljufur. Najwyższy punkt widokowy, czyli Hellupallur, osiąga wysokość 160 m n.p.m. Sam wodospad jest położony na 950 metrze trasy, ale na 1200 metrze występuje bród nad wodospadem, gdzie można przejść przez kamienistą i chłodną rzekę, więc dobrze jest zabrać ze sobą buty do wody.
Ta płynie tutaj z jeziora Hvalvatn, które jest drugim najgłębszym jeziorem w Islandii (głębokość ok. 160 m). U podnóża doliny wznosi się stołowa góra palagonitowa Hvalfell (852 m n.p.m.). Powstała w wyniku potężnej erupcji wulkanicznej, która spowodowała przebicie się magmy przez lodowiec w jednym z ostatnich okresów zlodowacenia epoki lodowcowej, blokując dolinę. Przed tym wydarzeniem dolina była znacznie dłuższa. Gdy lodowiec stopniał, za masywem utworzyło się jezioro.
Mapa szlaków na wodospad Glymur
Z wodospadu Glymur można wrócić na parking wschodnią trasą albo przejść przez rzekę około 300 m powyżej wodospadu (patrz punkt nr 7 na mapie), a następnie iść łatwiejszym szlakiem na skraju góry po prawej stronie na zachód i w dół grzbietem Svartihryggur. Od brodu odległość do parkingu jest taka sama, niezależnie od tego, czy idzie się w dół zachodnią stroną kanionu, czy szlakiem po wschodniej stronie – około 3,5 km. Szlak prowadzący przez bród ma 7,1 km długości. Z parkingu (punkt nr 1) do brodu jest około 3,6 km, jeśli wędrowcy idą wschodnią stroną rzeki w kierunku wodospadu Glymur.
Wodospad można zobaczyć tylko ze wschodniej strony rzeki, dlatego idąc z zachodu, aby go ujrzeć, należy ją przekroczyć. Szacowany czas wędrówki do Tvottahellir (punkt nr 2 na mapie), czyli miejsca, gdzie znajduje się niewielka jaskinia (niegdyś Islandczycy suszyli w niej pranie), to jedna godzina tam i z powrotem. Punkty widokowe, Stedjasnos (punkt nr 4) i Hellupallur (punkt nr 5), razem z wodospadem (punkt nr 6) można osiągnąć do 3 godzin w obie strony.
Szlak może być niebezpieczny, ponieważ w wielu miejscach występują osypujące się skały. Niektóre odcinki są bardzo śliskie, szczególnie przy mokrym lub zaśnieżonym podłożu, dlatego warto zachować ostrożność oraz zabrać solidne buty trekkingowe. W przypadku bardzo złej pogody na własne ryzyko można wędrować wyznaczonymi szlakami do wodospadu Glymur.
Fulmary latające nad wodospadem Glymur
Stałym bywalcem wodospadu Glymur jest fulmar (Fulmarus glacialis). Ten rurkonosy ptak morski z rodziny Procellariidae to jeden z najpospolitszych gatunków ptaków w Islandii. Jego głowa i tułów są białe, natomiast boki, ogon i skrzydła szare. Lotki są ciemnoszare, oczy czarne, a nogi szaroróżowe. Cechą charakterystyczną są rurkowate nozdrza oraz żółtawoszary dziób.
W razie zagrożenia fulmar wypluwa cuchnący olej żołądkowy na przeciwnika. Jest to ptak morski, którego można spotkać na klifach i skałach w całym kraju, zarówno nad morzem, jak i w głębi lądu, w tym także w kanionie Glymsgljufur. Uważa się, że mogą one dożywać nawet ponad 50 lat. Liczba par lęgowych w Islandii szacowana jest na około jeden do dwóch milionów.
Skąd wzięła się nazwa Glymur?
Glymur wziął swoją nazwę od legendy, według której elfka została zdradzona przez pewnego mężczyznę, po czym zamieniła go w wieloryba. Jeszcze jako człowiek został uwięziony we fiordzie Hvalfjordur przez pogodę. Rybacy, którzy z nim wypłynęli, wrócili kolejnego sezonu i odkryli, że chłopak pozdrawia ich przepływających wokół wulkanicznej wysepki Geirfuglasker.
Powrócił z nimi do miasta, ale nie chwalił się swoją historią. Jednak podczas jednej z niedzielnych mszy, przed kościołem pojawiło się małe dzieciątko, owinięte w nieznane miejscowym tkaniny. Dzieckiem natychmiast zainteresował się ksiądz, ale nie udało mu się ustalić ojca, a nasz bohater również wyparł się dziecka.
Sprowadził tym na siebie gniew elfki, która uratowała go, gdy ten rozbił się na wyspie Geirfuglasker. Odwzajemnił się jej swoją miłością, czego owocem było dziecię, które miało wrócić do ojca i zostać ochrzczone. Tak się nie stało, więc elfka dokonała swojej zemsty, rzucając na mężczyznę klątwę.
Już będąc wielorybem Raudhofdi, szalał on z wściekłości na wodach fiordów i całej zatoki Faxa. Podczas jednej ze swych furii zatopił łódź, czym zabił dwóch synów miejscowego księdza, którzy utonęli. Ślepy duchowny zaraz po tym, gdy usłyszał o tej tragedii, zanurzył w wodzie swoją magiczną laskę, dzięki czemu zwabił wieloryba w górę rzeki Botnsa.
Rozbijając się o kanion, wieloryb spowodował rozejście się po dolinie ogromnego echa, po którym zatrzęsła się ziemia. Dlatego też nazwa wodospadu oznacza „huk”, „grzmot” albo „głośny dźwięk”. Ksiądz zaprowadził wieloryba aż do jeziora Hvalvatn (Wielorybie Jezioro), gdzie zmarł z wyczerpania w miejscu, skąd wypływa wodospad Glymur.
Zobacz inne wyprawy Obiektywnego Atlasa:
Kungsleden – Szlak Królewski w Laponii na północy Szwecji
Lofoty – Jak dojechać i co zobaczyć w 4 dni
Rumunia – co warto zobaczyć w 2 tygodnie, jadąc samochodem z Polski?
