Szlak Laugavegur, trekking z Landmannalaugar do Thorsmork
Szlak Laugavegur to najpopularniejsza trasa trekkingowa na Islandii, położony pomiędzy polem kempingowym w dolinie Landmannalaugar a schroniskiem w Thorsmork, o długości 55 kilometrów. Trekking jest wymagający, ale trudności pokonania całej trasy rekompensuje bardzo zróżnicowany krajobraz, w tym m.in. słynne tęczowe góry, dymiące gejzery, ogromne jeziora, wąskie kaniony, wartkie rzeki czy wielkie piaszczyste pustynie. Przeczytaj, jak pokonać w cztery dni szlak Laugavegur.
W artykule znajdziesz:
- Szlak Laugavegur – tęczowe góry na Islandii
- Landmannalaugar – jakie inne szlaki piesze oferuje?
- Jak przebiega szlak Laugavegur trasą z północy na południe?
- Thorsmork, przystanek między Laugavegur a Fimmvorduhals
- Jak przygotować się do przejścia szlaku Laugavegur?
Szlak Laugavegur – tęczowe góry na Islandii
Szlak Laugavegur większość ludzi pokonuje w cztery dni, choć możliwe jest także przejście w krótszym lub dłuższym czasie. Każdego roku tysiące osób przemierza tę trasę, a zdecydowana większość wybiera kierunek z północy na południe ze względu na mniejszą sumę przewyższeń w tym wariancie. Ważne jest, aby trzymać się planu i jak najlepiej wykorzystać dostępność miejsc noclegowych w schroniskach (oprócz wspomnianych wyżej, są nimi także: Hrafntinnusker, Alftavatn i Emstrur).
Pomimo trudności związanych z pokonaniem całego szlaku, jest to najpopularniejsza trasa trekkingowa na Islandii, którą rokrocznie przemierza kilkadziesiąt a może nawet kilkaset tysięcy turystów. W 2012 roku prestiżowy magazyn podróżniczy National Geographic umieścił go na liście 20 najpiękniejszych szlaków na świecie. Warto więc przynajmniej spróbować swoich sił, aby na własne oczy przekonać się, czy to zasłużone wyróżnienie.
Jak dojechać do Landmannalaugar, aby zacząć trekking? Można to zrobić własnym środkiem transportu, jednak wiąże się to nie tylko z posiadaniem auta z napędem na cztery koła, ale także z koniecznością wcześniejszej rezerwacji parkingu w miejscu docelowym. Trasa nie jest łatwa, często trzeba przejeżdżać przez rzeki, więc bezpieczniejszym wyjściem dla turystów odwiedzających Islandię jest skorzystanie z usług przewoźników.
Ze stolicy Islandii, Reykjaviku, codziennie, od połowy czerwca do połowy września, kursuje bus firmy Reykjavik Excursions, która oferuje sprzedaż biletów na jej stronie internetowej. Bilet kosztuje około 90 euro. Bus wyrusza o godzinie 6:30 rano spod hotelu Dalur, a następnie zatrzymuje się m.in. na stołecznym dworcu autobusowym czy w miejscowości Selfoss, by ostatecznie dotrzeć o godz. 11:15 do schroniska w dolinie Landmannalaugar, położonego na początku szlaku Laugavegur.
Landmannalaugar – jakie inne szlaki piesze oferuje?
Landmannalaugar stanowi nie tylko początek szlaku Laugavegur, ale także jest doskonałym punktem wyjścia do odbycia kilku innych trekkingów w okolicy doliny. Korzystając ze schroniska – którego pierwszy budynek powstał w 1951 roku – lub z rozległego pola kempingowego, można spędzić kilka dni na eksplorowaniu takich miejsc jak m.in.:
Brennisteinsalda
Brennisteinsalda to wulkan o wysokości około 855 metrów n.p.m., który leży tuż na początku szlaku Laugavegur. Po dotarciu na szczyt pola lawowego przy wulkanie można stąd wrócić tą samą trasą do doliny Landmannalaugar lub kontynuować wędrówkę przechodząc przez wąwóz Graenagil, w którym pole lawowe Laugahraun znajduje się po prawej, a wulkan Blahnukur po lewej stronie.
Przy dobrej pogodzie najlepiej przejść przez pole na południowym krańcu grzbietu wychodzącego ze środka wulkanu. Ścieżka jest dobrze oznakowana, a gdy dotrze się do wejścia do wąwozu, należy iść na północ wzdłuż krawędzi lawy w kierunku schroniska w Landmannalaugar. Przejście całej tej ścieżki powinno zająć około dwóch godzin.
O godzinę dłuższym trekkingiem jest wejście na szczyt Brennisteinsalda, która jest prawdopodobnie najbardziej kolorową górą Islandii. Nawet gdy jest pochmurna pogoda, ukazuje żółte, białe, brązowe, szare i czerwone odcienie, jakby świeciło na nią słońce. Aby dotrzeć na szczyt, należy przejść przez kanion między wulkanem a szczytem pola lawowego Laugahraun. Najłatwiejsza droga na górę wiedzie prawą stroną kanionu, gdzie nachylenie jest najmniejsze.
Blahnukur
Blahnukur, o wysokości 940 metrów n.p.m., można zdobyć, idąc szlakiem, który zajmuje około 2-3 godziny. Najpierw należy podążać ze schroniska na południe, przechodząc przez strumień wypływający z wąwozu Graenagil. Stamtąd widać ścieżkę na zboczach wulkanu. Z jego szczytu rozciąga się wspaniały, kolorowy widok na zachód, północ i wschód – przy idealnej pogodzie można zobaczyć nawet ponad 100 kilometrów przestrzeni.
Obok znajduje się wulkan Brennisteinsalda, poniżej wąwóz, a za nim pole lawowe Laugahraun oraz góry Sudurnamur (920 m n.p.m.) i Haalda (1128 m n.p.m.). Na południu widać kompleks wulkaniczny Torfajokull, który jednak zasłania dalszy widok. Przy bardzo dobrych warunkach pogodowych można dostrzec północno-wschodnią część kaldery lodowca o tej samej nazwie oraz grzbiety gór Barmur (900 m n.p.m.) i Habarmur (ok. 1170 m n.p.m.) za rzeką Jokulkvísl. Oprócz tego widać główne szlaki w pobliżu schroniska w Landmannalaugar i ich atrakcje. Przy dobrej pogodzie widok stąd jest niesamowity.
Ze szczytu są dwie możliwości powrotu. Można zejść bezpośrednio do wąwozu i podążać nim do schroniska lub przejść przez Laugahraun w kierunku pola kempingowego w Landmannalaugar. Dodatkowo można pójść dalej w góry wzdłuż szczytu Skalli, ale szlak ten jest słabo oznaczony. Należy tam wędrować tylko przy dobrej pogodzie.
Skalli
Skalli to szczyt, który mierzy 1027 metrów n.p.m. i znajduje się nieco dalej niż dwa poprzednie wulkaniczne punkty. Dlatego też przejście całej trasy na górę i z powrotem zajmuje od 6 do nawet 8 godzin. Wychodząc z doliny, należy iść w kierunku kanionu położonego na zachód od góry Reykjakollur (780 m n.p.m), a stamtąd dalej w kierunku Skalli. Trudno znaleźć bardziej kolorowy krajobraz w Landmannaalugar niż ten widoczny ze szczytu.
Przy bezchmurnym niebie rozciąga się stamtąd doskonały widok na obszar Hattver u podnóża wąwozu Jokulgil. Na południu najwyższymi punktami są Haskerdingur (1281 m n.p.m) i lodowiec Torfajokull. Reykjafjoll (1165 m n.p.m) oraz gorące źródła Hauhverir znajdują się na południowym zachodzie. Łatwy szlak prowadzi stąd w dół na grzbiet Uppgonguhryggur i dalej do obszaru Hattver. Po powrocie do doliny Landmannalaugar można skorzytać z gorących źródeł, położnych obok schroniska.
Jak przebiega szlak Laugavegur trasą z północy na południe?
Szlak Laugavegur w wariancie północ-południe przebiega najczęściej w czterech etapach. Są to:
- Landmannalaugar – Hrafntinnusker
- Hrafntinnusker – Alftavatn
- Alftavatn – Emstrur/Botnar
- Emstrur/Botnar – Thorsmork
Z Landmannalaugar do chaty Hoskuldsskali w Hrafntinnusker
Pierwszy odcinek szlaku Laugavegur z Landmannalaugar do schroniska Hoskuldsskali w Hrafntinnusker ma długość około 12 kilometrów, a średni czas jego przejścia wynosi od 4 do 5 godzin. Jest to najkrótszy etap całej trasy, ale ponieważ to pierwszy dzień wędrówki, a różnica wysokości wynosi prawie 500 metrów, wiele osób uważa ten początek za trudny. W pierwszej połowie lata część trasy może być pokryta śniegiem, co sprawia, że wędrówka staje się bardziej wyczerpująca. Dodatkowo w tym rejonie mogą występować szybkie zmiany pogody, dlatego trzeba być przygotowany na ciężką przeprawę.
Początek szlaku prowadzi przez surową lawę Laugahraun, następnie idzie się w dół, a potem w górę w kierunku wulkanu Brennisteinsalda. Warto zatrzymać się tam na chwilę, by podziwiać rozciągający się przed nami piękny krajobraz: roślinność, góry i wąwozy we wszystkich kolorach tęczy. Najbliżej znajduje się pole lawowe, a wąwóz Graenagil i szczyt wulkanu Blahnukur leżą na południe od niego.
Następnie ruszamy przez płaskowyż. Krajobraz przecinają rzeki, które szybko erodują miękkie podłoże. Na północnym zachodzie widoczna jest góra Haalda (1128 m n.p.m.) i wąwóz Vondugil – obszar wyglądający monumentalnie i groźnie. Na południu i południowym wschodzie widać grzbiet Habarmur, lodowiec Torfajokull oraz góry: Kaldaklofsfjoll (1178 m n.p.m) oraz Haskerdingur.
Dalej ścieżka prowadzi pod górę, ale nie jest bardzo stroma. Kolejnym przystankiem są gorące źródła Storihver – piękna, zielona oaza, w której warto się zatrzymać, zrobić przerwę i coś zjeść. Stąd dojście do schroniska Hoskuldsskali w Hrafntinnusker zajmuje około godziny. W tym miejscu może być bardzo mgliście, dlatego należy zachować ostrożność i podążać za znakami na szlaku.
Jak niebezpieczna może być zmiana pogody na szlaku, można się przekonać, mijając duży kopiec kamieni z tabliczką pamiątkową. Znajdujący się na niej napis przypomina o zmarłym z wyziębienia turyście Ido Keinanie. Ten izraelski piechur rozpoczął swoją ostatnią wędrówkę w życiu 27 czerwca 2004 roku, wyruszając z Landmannalaugar w kierunku Thorsmork.
Niestety, jeszcze przed południem pogoda szybko uległa pogorszeniu – zamiast słońca pojawiła się gęsta mgła, zaczął padać ulewny deszcz, a wiatr wzmógł się niewyobrażalnie. Młody, niespełna 25-latek zaczął tracić orientację, a temperatura szybko spada poniżej zera. Mimo akcji ratunkowej został znaleziony martwy, zaledwie kilkaset metrów od schroniska na szlaku Laugavegur.
Trasa z kempingu w Hrafntinnusker nad jezioro Alftavatn
Drugi etap szlaku Laugavegur to licząca 12 kilometrów trasa ze schroniska Hoskuldsskali do kempingu nad jeziorem Alftavatn, której pokonanie zajmuje średnio 4-5 godzin, a łączna deniwelacja terenu wynosi 490 metrów.
Pierwsza chata w Hrafntinnusker powstała już w 1977 roku, jednak obecnie schronisko zostało znacznie rozbudowane. Obecnie obejmuje główny dwupiętrowy budynek z kuchnią, sypialniami oraz grillem na zewnątrz. Nieco dalej na zachód mieści się chata dla strażników, a obok niej znajduje się toaleta z umywalkami. Jeszcze dalej położony jest kolejny WC, a zaraz obok niego nowo powstały obiekt. Niestety, na całym terenie schroniska nie ma pryszniców.
Można natomiast rozbić namiot, korzystając z wielu miejsc na polu kempingowym, solidnie osłoniętych kamieniami przed wiatrem. Podłoże nie jest zbyt przyjemne, gdyż składa się w większości z bardzo drobnego, ostrego żwiru. Ze schroniska można korzystać w okresie letnim, między 25 czerwca a 25 września, i jak wszystkie schroniska na trasie jest obsługiwane przez Ferdafelag Islands (Islandzkie Stowarzyszenie Turystyki). Jest to jedyne schronisko na szlaku, do którego nie dotrzemy samochodem.
Ze schroniska trasa prowadzi dalej na południe przez płaskowyż na zachód od Reykjafjoll oraz Kaldaklofsjoll, wspinając się na grzbiet, który znajduje się pomiędzy tą ostatnią górą a wąwozem Jokulgil. Na tym odcinku szlaku znajdują się wąwozy, które wydają się wypełnione śniegiem. Są one jednak pokryte jedynie cienką warstwą lodu, która może się załamać pod naszym ciężarem, więc należy tutaj zachować szczególną ostrożność.
Następnie szlak prowadzi w dół i kończy się stromymi zboczami Jokultungur. Warto poświęć chwilę w tym miejscu, aby cieszyć się wspaniałym widokiem na trzy lodowce: Myrdalsjokull, Eyjafjallajokull i Tindfjallajökull. W końcu docieramy do rzeki Grashagakvisl, przez którą często trzeba przechodzić w bród. Tutaj warto zrobić przerwę na posiłek. Na koniec łatwy szlak prowadzi na południowy zachód w kierunku jeziora Alftavatn.
Przy dobrej widoczności wędrówkę można urozmaicić wejściem na górę Haskerdingur (1281 metrów n.p.m.), które jest niezapomnianym i wspaniałym przeżyciem. Aby na nią dotrzeć, należy odbić na wspomnianym wcześniej grzbiecie, a następnie iść obok szczytu góry po prawej stronie, aż zobaczmy Haskeraingur. Warto zwrócić uwagę na wąwozy przed nami, natomiast sam szczyt góry jest zazwyczaj wolny od śniegu.
Odcinek ze schroniska nad jeziorem Alftavatn do Emstrur
Przedostatni odcinek szlaku Laugavegur, biegnący ze schroniska Alftavatn do Emstrur, ma długość 16 kilometrów i jest dosyć płaski, nie licząc dwóch niewielkich podejść. Jego przejście zajmuje około 6-7 godzin. Schronisko, powstałe jeszcze w 1979 roku, jest przepięknie położone nad jeziorem i nieco większe od poprzedniego. Oprócz głównego budynku, w którym znajduje się kuchnia, jadalnia i kilka pokoi, obok mieści się jeszcze jeden, trochę mniejszy, obejmujący kuchnię i pokój wieloosobowy.
W obu mamy do dyspozycji kuchenki gazowe, przybory kuchenne, zimną wodę oraz grill znajdujący się na zewnątrz. Budynki połączone są drewnianym patio z toaletami i prysznicami – z dodatkowo płatną ciepłą wodą – z których korzystają również osoby biwakujące w namiotach na kempingu. Schronisko jest otwarte od 25 czerwca do 17 września.
Po wyjściu na trasę zmierzamy w kierunku pierwszej na szlaku przeprawy przez spokojną, ale szeroką rzekę Bratthalskvis. Oprócz specjalnych butów do wody lub zwykłych tzw. kroksów dobrze jest mieć ze sobą kijki, ponieważ wtedy łatwiej ją przejść. Kolejna również nie stanowi większego problemu, więc sprawnie dochodzimy do schroniska w Hvanngil. Jest ono oddalone o około 4 kilometry od poprzedniego i oferuje bardzo podobne warunki, z tą różnicą, że położone jest na polu lawowym.
Zaraz za nim problem brodzenia przez wodę na chwilę znika, ponieważ nad rzeką Kaldaklofskvisl postawiono wysoki, drewniany mostek. Obok mostu znajduje się skrzyżowanie drogi F210, łączącej miejscowości Skaftartunga i Keldur, z drogą F261, prowadzącą do Fljótshlíd. Zaraz za nim pojawia się jednak kolejna wodna przeszkoda – rzeka Blafjallakvisl, tym razem dużo bardziej wymagająca niż poprzednie. Szeroki i wartki strumień wymaga od brodzącego dużej odporności na lodowatą wodę.
Następnie szlak biegnie wzdłuż drogi F261 przez rozległy, płaski teren, aż do rzeki Innri-Emstrua, której nurt wyżłobił sporych rozmiarów koryto. Za nią szlak wiedzie krótko wzdłuż tej samej drogi, co wcześniej, po czym odbija na południowy wschód w kierunku szczytu o trapezowym kształcie – Utigonguhofdar (688 m n.p.m.).
Ostatni etap tego odcinka jest newralgiczny, ponieważ w pewnym momencie szlak krzyżuje się z innymi, a dodatkowo skręca łagodnie na południe. W przypadku braku odpowiedniej widoczności można go przeoczyć. Ostatecznie docieramy do Emstrur – przedostatniego schroniska na szlaku Laugavegur.
Ostatni etap szlaku z Emstrur do schroniska w Thorsmork
Szlak Laugavegur kończymy również 16. kilometrowym odcinkiem, prowadzącym ze schroniska w Emstrur do Thorsmork, a jego przejście zajmuje podobną ilość czasu. Ten etap charakteryzuje się głównie schodzeniem w dół, jednak w trzech miejscach trzeba liczyć się z lekkimi podejściami, szczególnie pod koniec trasy.
Na schronisko w Emstrur składa się kilka chat, pięknie położone nad potokiem płynącym tuż obok. Trzy z nich to budynki przeznaczone dla turystów na noclegi. Wyposażone są w kuchnię, naczynia oraz zimną wodę. Obok nich znajduje się toaleta, płatne prysznice z ciepłą wodą oraz duża wiata. Jest także mały sklepik, w którym można kupić m.in. powerbank. Kompleks uzupełnia chata strażników. Poniżej domków, bliżej strumienia, mieści się pole kempingowe.
W okolicy schroniska znajduje się kilka ścieżek, z których warto przejść tę, która prowadzi przez kanion rzeki Markarfljot, położny na zachód od schroniska.
Ostatni etap szlaku Laugavegur rozpoczyna się ostrym zejściem w dół na południe, w kierunku rzeki Fremri-Emstrua, która przepływa przez bardzo wąski i całkiem wysoki kanion. Przejście przez tak trudny teren umożliwia metalowy most przewieszony nad rzeką, a dodatkowo za nim można skorzystać z łańcuchów, które pomagają nie stracić równowagi w śliskim terenie.
Następnie szlak skręca na zachód, idąc wzdłuż rzeki, by znowu skręcić bardziej na południe w miejscu, gdzie łączy się ona z Markarfljot. Tam zaczyna się pierwsze podejście na tym odcinku. Dalej szlak prowadzi w miarę płaskim terenie, obok głębokiego wąwozu, w którym płynie rzeka. Przed nami widać jedną z najdziwniejszych gór, jakie w życiu widzieliśmy – Einhyrningur (ok. 750 m n.p.m).
Z tej perspektywy i w tej scenerii wygląda trochę jak skrzydła nietoperza. Mijając „Batmana” po prawej stronie, rozpoczynamy zejście w dół, aż do kolejnej przeprawy rzecznej. Tym razem czeka nas brodzenie w rwącym potoku Ljosa, który w tym miejscu stanowi dopływ Markarfljot. Za rzeką szlak krótko biegnie na południe, by następnie odbić lekko w kierunku zachodnim.
W tym fragmencie szlaku, zamiast drobnego, czarnego żwiru, pojawia się coraz więcej zieleni. W pewnym momencie pokonujemy także drugie na tym odcinków podejście, bardziej wymagające od poprzedniego. Ostatnią wodną przeszkodą jest szerokie rozlewisko rzeki Tronga. Zaraz za nią wchodzimy do brzozowego zagajnika, w którym można trochę odpocząć od wiatru.
Czeka nas jednak jeszcze jedno podejście, podobne do poprzedniego. Pojawia się również więcej ścieżek, więc trzeba być czujnym, aby nie zejść ze szlaku, oznaczonego niebieskimi słupkami. Idąc w kierunku południowym, w końcu mijamy ostatni z nich oznaczony nr 1. Po kilku minutach docieramy wreszcie do schroniska Langidalur w Thorsmork, kończąc tym samym przejście szlaku Laugavegur.
Thorsmork, przystanek między Laugavegur a Fimmvorduhals
Thorsmork to nie tylko miejsce, gdzie położone jest ostatnie schronisko na szlaku Laugavegur, ale także punkt łączący ten szlak z kolejnym – Fimmvorduhals (więcej na temat tego dwudniowego szlaku przeczytacie we wpisie o wodospadzie Skogafoss). Jest to bardzo popularne pasmo górskie, które swoją nazwę zawdzięcza najsłynniejszemu bogowi mitologii nordyckiej.
Thorsmork, dzięki trzem lodowcom, przez które jest osłonięte przed zimnymi wiatrami, charakteryzuje się niezwykle ciepłym klimatem jak na wyspę ognia i lodu. Tindfjallajokull, Eyjafjallajokull (który po erupcji w 2010 roku został przykryty warstwą popiołu wulkanicznego) oraz Myrdalsjokull. Po wybuchu wulkanu Katla z 1918 roku obszar ten został uznany za rezerwat przyrody. Przez Thorsmork przepływają trzy wielkie rzeki: Tronga, Markarfljot oraz Krossa. Koryto tej ostatniej nieustannie ulega zmianom.
Na tym terenie rośnie zdecydowanie więcej zieleni, w tym rzadko spotykane na Islandii brzozy. Cały obszar pokryty jest siecią różnych ścieżek, jednak należy uważać na te biegnące wzdłuż rzeki, gdyż ich stan może znacznie odbiegać od ideału i stanowić zagrożenie. Schronisko w Thorsmork jest dobrze skomunikowane z Reykjavikiem, a codziennie, w okresie między końcem maja a połową września, kursuje tam kilka autobusów. Warto jednak wcześniej zarezerwować bilet, zwłaszcza pod koniec sezonu.
Ciekawym doświadczeniem jest przejazd autobusu przez rzekę. I to trzykrotnie, ponieważ w drodze ze schroniska bus musi najpierw przejechać na lewy brzeg, potem wrócić na prawy do kolejnego schroniska w Husadalur, a następnie ponownie wrócić na lewy brzeg. Aby przejazd był możliwy, obsługa schroniska codziennie przejeżdża przez rzekę spychaczem zamontowanym na przodzie ciągnika, aby usunąć największe kamienie, które nurt rzeki naniósł w ciągu ostatnich 24 godzin.
Samo schronisko jest dość duże i obejmuje budynek główny z dwiema dobrze wyposażonymi kuchniami, dwie jadalnie, kilka sypialni, grill na zewnątrz, toaletę, dodatkowo płatny prysznic z ciepłą wodą oraz duże pole kempingowe. Około 30 minut drogi od schroniska znajduje się wspomniane wcześniej schronisko w Husadalur, znane również jako Volcano Huts. Można tam dobrze zjeść, a przede wszystkim ogrzać się po przejściu szlaku Laugavegur.
Jak przygotować się do przejścia szlaku Laugavegur?
Przed wyruszeniem na szlak Laugavegur warto pamiętać, aby być odpowiednio przygotowanym, zwłaszcza na gęstą mgłę lub opady śniegu, które mogą znacznie ograniczyć widoczność. Poniżej kilka najważniejszych rzeczy, o które warto zadbać przed rozpoczęciem wędrówki:
- Zabierz ze sobą ciepłe i przeciwdeszczowe ubrania oraz buty trekkingowe (najlepiej za kostkę).
- Spakuj odpowiednią ilość jedzenia na minimum cztery dni.
- Zabierz przynajmniej mapę i kompas. Idealnym rozwiązaniem jest posiadanie odbiornika GPS, aby wprowadzić współrzędne schronisk (pogoda na trasie może się zmieniać bardzo szybko, a w przeszłości zdarzały się przypadki śmierci wskutek wychłodzenia tuż przed dotarciem do schroniska).
- Powiadom opiekunów schronisk o swoim przybyciu i planowanym czasie wyjścia.
- Trzymaj się ścieżki, aby nie tylko nie niszczyć otaczającej przyrody, ale także z powodów bezpieczeństwa, szczególnie przy ograniczonej widoczności.
- Biwakowanie jest dozwolone tylko w pobliżu schronisk lub na wyznaczonych polach namiotowych. Na terenie Rezerwatu Przyrody Fjallabak biwakowanie poza wyznaczonymi miejscami jest zabronione.
- Bądź ostrożny podczas przekraczania rzek bez mostów – na trasie są trzy takie przeprawy. Obserwuj dokładnie brody i nie przekraczaj ich boso (najlepiej zabrać specjalne buty do wody lub zwykłe tzw. kroksy). Podczas przeprawy przez rzekę rozluźnij paski plecaka, aby w razie wpadnięcia do wody móc łatwiej się z niego uwolnić.
- Przed wyjściem na szlak sprawdź prognozę pogody.
- Pamiętaj, że każdy, kto przemierza szlak, robi to na własne ryzyko.
Osoby, które dokonały wcześniejszej rezerwacji noclegów w schroniskach na szlaku, mają pierwszeństwo w przydziale miejsc do spania. Oczywiście można też korzystać z pól kempingowych, które są położone bezpośrednio przy schroniskach. Są one czynne od 25 czerwca do połowy września. Warto więc wcześniej zarezerwować sobie miejsca w przytulnych schroniskach lub spędzić cztery niezwykłe noce pod namiotem na jednej z najpiękniejszych tras trekkingowych świata – szlaku Laugavegur.
Zobacz inne nasze wyprawy:
Kungsleden – Szlak Królewski w Laponii na północy Szwecji
Lofoty – Jak dojechać i co zobaczyć w 4 dni
Rumunia – co warto zobaczyć w 2 tygodnie, jadąc samochodem z Polski?
