Reykjavik, co warto zobaczyć w jeden dzień w stolicy wyspy?

Reykjavik znajduje się na południowo-zachodnim wybrzeżu Islandii, nad Zatoką Faxa. Jest największym i najbardziej zaludnionym miastem w kraju. Jednak zanim to nastąpiło, pewien nordycki banita musiał zostać wygnany ze swojej ojczyzny. Następnie popłynął razem z towarzyszami daleko na północny zachód, aż na ziemię nazywaną wyspą ognia i lodu.

Kto został jednym z pierwszych osadników, którzy dotarli na tereny dzisiejszej stolicy Islandii? Jak obecnie można się tam dostać? Jakie atrakcje czekają na turystów? Gdzie udać się na smaczny, a jednocześnie przystępny cenowo posiłek? Dokąd pojechać na wycieczkę, będąc w stołecznym mieście Islandii? O tym wszystkim przeczytasz w artykule o Reykjaviku!

W artykule znajdziesz:

• Co oznacza Reykjavik w języku islandzkim? Początki osady
• Reykjavik – najdalej na północ wysunięta stolica świata
• Jak dojechać do Reykjaviku z lotniska w Keflaviku?
• Atrakcje, jakie można zobaczyć w Reykjaviku w ciągu jednego dnia
• Co i gdzie zjeść w największym mieście Islandii?
• Co zwiedzić w okolicy Reykjaviku podczas przejażdżki autem?

Reykjavik, co to znaczy w języku islandzkim? Początki osady

Reykjavik ma swoje początki w IX wieku, kiedy to pochodzący z Norwegii Ingolfur Arnarson przybył na wyspę ognia i lodu. Według tzw. Księgi o Zasiedleniu (Landnamabok), wiking i jego załoga byli pierwszymi stałymi osadnikami na Islandii, przybywając na ten teren około 874 roku. Z powodu unoszącej się pary z miejscowych gorących źródeł, mieli nazywać to miejsce Zatoką Dymów. Co więcej, według średniowiecznego dzieła, gdy Ingolfur zobaczył brzeg, wyrzucił filary swojego tronu (tzw. krzesła wikinga) za burtę, na szczęście.

Oświadczył, że osiedli się w miejscu, gdzie filary stanowiące części siedziska osiądą na lądzie. Według legendy poszukiwania belek przez wyznaczonych do tego niewolników miały trwać podobno aż trzy lata. To wydarzenie przedstawia rzeźba autorstwa Einara Jonssona, znajdująca się w parku Arnarholl. Widzimy na niej Arnarsona, trzymającego włócznię i patrzącego w stronę morza. Rzeźba jest umiejscowiona na wzgórzu, a sam park mieści się nieco na północny zachód od centrum Reykjaviku.

Stolica swój wczesny rozwój zawdzięcza klasztorowi augustiańskiemu, który założono tutaj w 1226 roku. Do połowy XVIII w. w osadzie pełny monopol na handel mieli Duńczycy, ale wtedy to pewien miejscowy biznesmen starał się rozkręcić małą sprzedaż oraz przemysł, by go przełamać. Reykjavik został miastem 18 sierpnia 1786 roku. Liczył wówczas 167 mieszkańców. Niedługo po tym do stolicy przeniósł się sam biskup Islandii.

Ukoronowaniem prestiżu było pełnienie przez miasto roli gospodarza, przerwanych pod koniec XVIII w., obrad Althingu. Od tego momentu islandzka stolica tylko przyśpieszała swój rozwój, notując zwłaszcza w XX w. ogromny, dziesięciokrotny wzrost ludności.

Reykjavik – najdalej na północ wysunięta stolica świata

Nie ma na świecie stolicy położonej dalej na północ niż Reykjavik. Nad miastem góruje masyw Esja, znajdujący się ok. 10 km na północ od centrum. W ostatnich latach liczba ludności stolicy wynosi około 130-140 tysięcy mieszkańców. Region stołeczny wraz z całym Zespołem Miejskim Wielkiego Reykjaviku zamieszkuje ponad 60% ludności całej Islandii. Na początku zeszłego wieku, w 1911 roku powstał w mieście pierwszy islandzki uniwersytet – Haskoli Islands.

Mimo swojego położeniu na dalekiej północy Reykjavik nie notuje ekstremalnych temperatur. Najwyższą temperaturę zanotowano w lipcu 2008 roku i wynosiła trochę ponad 26°C. Podobnie najniższa temperatura, która w styczniu 1918 roku odnotowana została na poziomie prawie -25°C.

Z kolei zmiany długości dnia i nocy przebiegają diametralnie inaczej. Tutaj Islandia popada w skrajność, ponieważ w czasie dnia polarnego słońce potrafi nie zachodzić przez 20 godzin, a w ciągu nocy polarnej nie wyjść podobną ilość czasu. W tym drugim przypadku nie ma powodów do obaw. Reykjavik jest bardzo bezpiecznym miastem.

Jednym z najważniejszych zasobów Islandii jest energia geotermalna, z której korzysta także Reykjavik. Ponadto obfitość źródeł pozwala spełnić najważniejsze potrzeby, dlatego nadmiarowe ilości gorącej wody są następnie używane do podgrzewania ulic, dzięki czemu na chodnikach nie zalega lód. Nadwyżka gorącej wody jest odprowadzana do oceanu, co przyczyniło się do powstania geotermalnej plaży Nautholsvik

Miłośnicy wielkich blokowisk i wieżowców nie będą zaspokojeni wizytą w stolicy Islandii. Miasto ma raczej niską zabudowę, a wyższe budynki znajdują się wzdłuż zatoki, tworząc przyjazne mieszkańcom otoczenie. Jest za to dużo muzeów, które prezentują szeroki wachlarz ofert – od historycznego spojrzenia na stolicę, przez sztukę nowoczesną po wieloryby. Te ostatnie można zobaczyć podczas rejsu po Zatoce Faxa, nad którą położony jest Reykjavik.

Emancypacja islandzkich kobiet

Reykjavik jest siedzibą parlamentu, ale jak na nasze standardy, jest to niewielki budynek położony w centrum stolicy. Zapewnia miejsce posiedzeń dla 63 wybranych przedstawicieli narodu wybieranych w wyborach co 4 lata. Po ostatnich wyborach do parlamentu wybrano 30 kobiet, co było rekordem.

Kobietą, która nie tylko przerwała sprawowanie władzy na Islandii przez mężczyzn, ale także została pierwszą na świecie Panią prezydent wybraną w demokratycznych wyborach była Vigdis Finnbogadotti. Swoje pierwsze wybory wygrała w 1980 roku, pokonując pozostałych kandydatów jeszcze małą ilością głosów. Już w kolejnych wyborach wygrała, nie mając żadnego rywala, co zresztą powtórzyła kilkanaście lat później podczas swojej ostatniej, czwartej elekcji (trzecią wygrała z ogromną przewagą). Rządziła więc krajem nieprzerwanie od 1980 roku do 1996.

Prekursorkami ruchu feministycznego na Islandii były kobiety z ruchu „Czerwone Pończochy”, które w latach 70 XX w. przygotowywały się do strajku generalnego, mającego za zadanie pokazać rosnącą rolę kobiet w islandzkim społeczeństwie. Strajk odbył się 24 października 1975 roku, kiedy to w ramach protestu kobiety zaniechały swoich obowiązków zarówno dotyczących pracy, jak i domu.

Spędzały dzień w kawiarniach lub na wiecach organizowanych w całym kraju. Największy z nich odbył się przed budynkiem parlamentu, gdzie przyszło łącznie ok. 25 tysięcy osób. W sumie w akcji wzięło udział 90% islandzkich kobiet. Te dopięły swego, ponieważ wielu ojców musiało wziąć tego dnia swoje pociechy ze sobą do pracy, a dodatkowym efektem były znikające ze sklepów w błyskawicznym tempie kiełbaski. Była to jedyna rzecz, którą typowy Islandczyk potrafił zrobić sam. Strajk, nazwany później „Długim Piątkiem” okazał się pełnym sukcesem – nierówności zmalały, a niedługo później Islandczycy wybrali kobietę na prezydenta.

Reykjavik – jak dojechać z lotniska w Keflaviku?

Reykjavik nie ma międzynarodowego lotniska, dlatego zdecydowana większość turystów przylatuje na Islandię, lądując na lotnisku położonym około 50 kilometrów na południe od stolicy wyspy, w miejscowości Keflavik. Aby dojechać do stołecznego miasta Islandii, można wypożyczyć samochód lub skorzystać z połączeń autobusowych. Warto jednak skorzystać z możliwości jazdy miejskimi i podmiejskimi liniami Straeto, ponieważ są one dużo tańsze od prywatnych przewoźników, choć kurs na lotnisko nadal może kosztować kilkadziesiąt złotych.

Z lotniska w Keflaviku kursuje autobus nr 55, który dotrzemy do przystanku Fjordur w miejscowości Hafnarfjordur. Stamtąd jeździ bus nr 1 do stolicy, gdzie większość autobusów jedzie na plac Hlemmur, naprzeciwko którego stoi charakterystyczna rzeźba przedstawiająca konie (Klyfjahestur). Z kolei wypożyczając auto, warto skontaktować się z Ice-Pol – polską firmą działającą na Islandii, która potrafi mieć naprawdę konkurencyjne ceny w stosunku do powszechnie znanych wypożyczalni. Do stolicy prowadzi droga nr 41, która ciągnie się wzdłuż wybrzeża, a po niecałej godzinie jazdy docieramy do Reykjaviku.

Reykjavik – atrakcje, jakie można zobaczyć jednego dnia

Reykjavik to miasto, które bez problemu można zwiedzić w jeden dzień. Poniżej kilka punktów, które warto odwiedzić, będąc w mieście jedynie na koniec lub na początku swojej podróży na Islandię:

• Kościół Hallgrimura
• Pomnik Liefa Erikssona
• Ulica Laugavegur
• Jezioro Tjornin i ratusz miejski
• Budynek Hofdi
• Harpa
• Sun Voyager
• Dom zbudowany ze śmieci
• Latarnia Skarfagardur z widokiem na wyspę Videy

Kościół Hallgrimura

Punktem widocznym praktycznie z każdej części miasta jest kościół Hallgrimura (Hallgrimskirkja), do którego prowadzi m.in. kolorowa ulica Skolavoroustigur. Budynek świątyni był wznoszony od 1945 do 1986 roku. Mierzy 74,5 m i jest drugim co do wielkości budynkiem na Islandii, zaraz po Smaratorg Tower. Zaprojektowany został tak, aby przypominać sześciokątne kolumny bazaltowe, podobne do tych z czarnej plaży Reynisfajra.

Bryła kościoła ma nawiązywać również do kształtu młota Thora, który był nordyckim bogiem piorunów. Projektantem był Gudjon Samuelsson, który wcześniej stworzył architekturę takich budynków jak Uniwersytet Islandzki oraz Teatr Narodowy. Hallgrimskirkja był jego ostatnim i największym projektem. Swoją pracę nad projektem rozpoczął w 1937 roku, osiem lat przed rozpoczęciem budowy.

Inspirację czerpał głównie z wodospadów Islandii, a zwłaszcza ze Svartifoss („Czarnego Wodospadu”), położonego w Parku Narodowym Skaftafell. Wystrój kościoła jest typowo protestancki i dość surowy. Znajdują się w niej organy, na które składa się aż 5275 piszczałek.

Hallgrimur Petursson

27 października 2024 roku przypadła 350. rocznica śmierci poety religijnego ks. Hallgrimura Peturssona, która jest upamiętniana cyklem wydarzeń w kościele Hallgrimskirkja, poświęconym jego pamięci. Jest najbardziej znanym islandzkim poetą religijnym, głównie ze swoich Pięćdziesięciu Hymnów o Męce Pańskiej, opisujących cierpienie i śmierć Chrystusa, ale napisał również wiele świeckich wierszy i poematów.

Gdy był chłopcem, ojciec Hallgrimura przeniósł się na stolicę biskupią do Holar w północnej Islandii, a Hallgrimur uczęszczał tam do szkoły katedralnej. Został jednak usunięty ze szkoły i wyjechał do Kopenhagi, gdzie między innymi pracował w kuźni. Biskup Brynolfur Sveinsson zorganizował mu możliwość nauki w miejskiej szkole łacińskiej Vor Frue Skole.

Jako student teologii Hallgrimur został wyznaczony do pracy z grupą Islandczyków, którzy zostali porwani przez korsarzy z Algieru w trakcie tzw. „najazdu tureckiego” w 1627 roku i przebywali w niewoli aż do czasu wykupienia części z nich. Po ich długim pobycie wśród muzułmanów zadaniem Hallgrimura było pomóc im ponownie przystosować się do społeczeństwa chrześcijańskiego.

Jedną z wykupionych jeńców była kobieta z archipelagu Vestmannaeyjar – Gudrídur Simonardottir. Zakochali się w sobie i poczęło się ich dziecko. Po raz kolejny Hallgrimur został wyrzucony ze szkoły. Razem z Gudrídur wrócili do Islandii, oskarżeni o cudzołóstwo, ale ostatecznie pozwolono im się pobrać.

Później Hallgrimur został pastorem w Hvalsnes na południowym zachodzie, a następnie w zamożnej parafii Saurbaer nad fiordem Hvalfjordur w zachodniej Islandii. Hallgrimur Petursson zmarł 27 października 1674 roku w wieku 60 lat.

Twórczość Hallgrimura Peturssona

Twórczość Hallgrimura Peturssona obejmuje wiele utworów zarówno religijnych, jak i świeckich. Jesienią 2024 roku Hallgrimskirkja opublikował dwujęzyczne wydanie – w języku angielskim i islandzkim – 50 specjalnie wybranych tekstów tego cenionego poety.

Hymny o Męce Pańskiej Hallgrimura od dawna cieszą się szczególną popularnością wśród islandzkich czytelników. Były wydawane ponad 400 razy – częściej niż jakakolwiek inna islandzka książka – i przetłumaczono je na wiele języków. Ludzie wszelkich przekonań, i ci bez wyznania, byli poruszeni tymi poematami i czerpali z nich przyjemność. Hymny te wciąż są źródłem inspiracji dla kompozytorów i innych artystów.

Co roku w okresie Wielkiego Postu Hymny są czytane w radiu publicznym RUV, a w wielu kościołach wszystkie pięćdziesiąt Hymnów odczytuje się w Wielki Piątek. Autograf rękopisu Hymnów o Męce Pańskiej Hallgrímura Peturssona przechowywany jest w Bibliotece Narodowej Islandii i wpisany został na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Pomnik Liefa Erikssona – odkrywcy Ameryki Północnej

Przed kościołem znajduje się pomnik kolejnej ważnej postaci dla Islandii – Liefa Erikssona, ufundowany przez Amerykanów w tysięczną rocznicę powstania islandzkiego parlamentu. Był on synem Eryka Rudego, norweskiego banity, który odkrył w 982 roku Grenlandię.

Ericsson ok. 1002 roku wyruszył z niej na zachód śladem ekspedycji Bjarniego Herjolfssona, który w 986 roku chcąc dotrzeć na Grenlandię, zboczył z kursu i jako pierwszy zobaczył Amerykę Północną. Według Sagi o Grenlandczykach Eriksson odkrył najpierw m.in. Ziemię Baffina (obecnie Kanada), a później dotarł do dzisiejszej Nowej Funlandii, którą nazwał Winlandią (Kraj Winorośli).

Ulica Laugavegur – najbardziej kolorowa ulica stolicy

Laugavegur to nie tylko nazwa jednego z najpiękniejszych szlaków na Islandii, ale także najsłynniejsza ulica dla miłośników zakupów na Islandii. Znajdziecie tutaj mnóstwo sklepów, od renomowanych butików z markową odzieżą, przez sieci ze sprzętem turystycznym, aż po sklepy z pamiątkami (zwłaszcza torbami na zakupy).

Większość z nich zachwyca nie tylko asortymentem, ale także wyglądem budynków, w których się mieszczą. Ulica jest jedną z najstarszych na Islandii, ponieważ powstała w 1885 roku. Jej nazwa, którą można przetłumaczyć jako „Ulica Gorących Źródeł”, wzięła się od tego, że mieszkańcy stolicy przechodzili nią codziennie, zanosząc swoje pranie do gorących źródeł w dolinie Laugardalur.

W jej trakcie mieści się wiele obiektów o historycznym znaczeniu dla stolicy. Idąc nią, najpierw mija się budynek najstarszej kawiarni w Reykjaviku – Prikid, a następnie mieszkanie, w którym przez pewien czas miał mieszkać Halldor Laxness – laureat Nagrody Nobla w literaturze (jedyny w historii Islandii). Co więcej, zobaczymy tutaj znany w całej Skandynawii kolorowy siding elewacyjny, a dodatkowo przepiękne artystyczne murale pokrywające gdzieniegdzie murowane ściany domów.

Jezioro Tjornin i ratusz miejski

Jezioro Tjornin to mały akwen wodnym w samym centrum Reykjaviku, który jest prawdziwym rajem dla stołecznego ptactwa. Można tu spotkać ok. 40 różnych gatunków ptaków, zwłaszcza łabędzi, gęsi, rybitw i kaczek. Wzdłuż jeziora biegnie kilka wytyczonych szlaków turystycznych, a porą zimową jego tafla zamarza, dzięki czemu można na nim sprawdzić swoje umiejętności łyżwiarskie.

Nad jeziorem znajduje się część miejskiego ratusza, którego budynek został oddany do użytku w w 1992 roku. Jego betonowa konstrukcja oraz połączenie budynku z mostem dla pieszych tworzy bardzo charakterystyczną, postmodernistyczną budowlę. W ratuszu można skorzystać z informacji turystycznej, kawiarni, oraz zobaczyć ogromną mapę 3D Islandii.

Budynek Hofdi – symbol końca Zimnej Wojny

Symbolicznym miejscem dla stolicy Islandii jest budynek Hofdi. Był on areną słynnego spotkania na szczycie w 1986 roku pomiędzy prezydentem USA, Ronaldem Reaganem, a sekretarzem generalnym Komunistycznej Partii Związku Sowieckiego, Michaiłem Gorbaczowem.

Rozmowy nie przyniosły żadnych ustaleń, ale stanowiły postęp. Obok budynku stoi pomnik islandzkiego poety Einara Benediktssona. Schodząc na nadbrzeże, można zobaczyć latarnię Hofdi oraz Statuę Partnerstwa z 1991 roku, upamiętniającą 50-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych pomiędzy Republiką Islandii a USA.

Harpa

Harpa wyróżnia się nowoczesną elewacją, składającą się z okien przypominających bazalt i bryły lodu, czyli islandzkie klimaty. Co więcej, mieści się w niej siedziba Narodowej Orkiestry Symfonicznej, a ponadto także sale konferencyjne. W czasie koncertów orkiestry oraz oper akustyka jest tak świetna, że zaliczono ją do światowej czołówki w tym aspekcie. Stanowi również teren wystawienniczy.

Budynek powstawał aż 4 lata, od roku 2007 do 2011, jednak budowa została opóźniona ze względu na kryzys finansowy, który wybuchł na przestrzeni tych lat. W związku z tym pojawiły się obawy, że inwestycja nie zostanie dokończona z powodu wysokich kosztów, ale na szczęście Harpa powstała. Co więcej, od momentu koncertu otwarcia, który odbył się 4 maja 2011 roku, zaczęła na siebie zarabiać.

Dużym ułatwieniem dla odwiedzających, zwłaszcza turystów spoza Islandii, była nazwa. Przede wszystkim, Harpa oznacza zarówno imię kobiece, jak i harfę, dlatego nie stanowi problemu w wymowie, a dodatkowo można ją szybko zapamiętać. Głównym planistą architektury budynku Olafur Eliasson, który czerpał inspirację z islandzkiej natury. Całość jego myśli dopełnia nocą wspaniały efekt świetlny, który zawdzięczamy 174 ledowym panelom, podświetlonych różnymi kolorami światełek. W sumie cały budynek zajmuje 28 tys. m2, na co składają się 4 sale koncertowe.

Sun Voyager

Na wybrzeżu znajduje się kolejna warta uwagi rzeźba – Sun Voyager. Według jej autora, Jona Gunnara Arnasona, jest to pomnik przedstawiający statek marzeń lub odę do słońca. Co więcej, miał on nieść za sobą przyrzeczenie odkrycia nowego terenu, a zarazem stanowić marzenie o nadziei, rozwoju i wolności. Rzeźba została udostępniona zwiedzającym w 1990 roku.

Dom zbudowany ze śmieci

Nieoczywistą atrakcją stolicy Islandii jest dom zbudowany z materiałów pozyskanych z recyklingu. Znajduje się on nieopodal Sigurjon Olafsson Museum. Mieszka w nim islandzki reżyser filmowy, Hrafn Gunnlaugsson. Dom jest mozaiką różnych elementów – od afrykańskich masek, przez metalowe części, aż po drewniane konstrukcje, takie jak krzyż z powbijanymi gwoździami. Co więcej, teren nie jest w żaden sposób ogrodzony, dlatego można po nim przemieszczać się swobodnie, bez obawy, że ktoś nas przepędzi. Dzięki temu można spokojnie fotografować jeden z najciekawszych domów, jakie można zobaczyć w tym mieście.

Latarnia Skarfagardur z widokiem na wyspę Videy

Idąc dalej na wschód nabrzeżem, mijamy budynek dawnego szpitala dla trędowatych w  dzielnicy Laugarnes. Zaraz za nim znajduje się czarna plaża Nordurkotsvor, skąd w kilka minut można dotrzeć do latarni Skarfagardur, położonej na długim, obramowanym kamieniami masywie. Doskonale widać z niej pobliską wyspę Videy, do której można dotrzeć promem. Trochę dalej od latarni położona jest stacja straży przybrzeżnej oraz przystań, skąd turyści wypływają na sąsiednią wyspę. Za nimi znajdziemy już tylko obiekty, takie jak magazyny czy hurtownie.

Reykjavik – co i gdzie zjeść w największym mieście Islandii?

Reykjavik nie należy do najtańszych miast w Europie, dlatego pójście do tutejszych restauracji wiąże się z niemałym wydatkiem. Na przykład, słynny hot dog, którego jadło wiele znanych osób, w tym m.in. były prezydent USA Bill Clinton, mimo swoich niewielkich rozmiarów, kosztuje kilkanaście złotych. Można go kupić m.in. w małej budce Baejarins Beztu Pylsur, która znajduje się koło stadionu, na którym swoje mecze rozgrywa reprezentacja Islandii w piłce nożnej. Ponadto, sieć ma swój flagowy punkt w centrum, na ulicy Tryggvagata.

Seabaron

Dla bardziej wymagających turystów ciekawą opcją jest wizyta w restauracji Seabaron (isl. Saegreifinn), w której można spróbować owoców morza, w tym polecanej przez wielu zupy z homara. Jej koszt to już nie kilkanaście a kilkadziesiąt złotych. Jest smaczna, natomiast nie aż tak, jak zupa rybna, którą można zjeść w Brygga Restaurant, znajdującej się w miejscowości A na Lofotach. Mimo to warto odwiedzić to miejsce i spróbować samemu wyrobić sobie opinię o jednej z najlepiej ocenianych zup w stolicy Islandii.

Icelandic Street Food

Ciekawą opcją jest Icelandic Street Food, w której możemy szybko zjeść gorącą zupę z bezpłatną dolewką oraz deserem w postaci gofra. O ile ten ostatni nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań, o tyle zupa (pomidorowa) była ostra, ale przepyszna, więc została zjedzona wraz z talerzem (oczywiście chlebem, w którym została podana). Do wyboru była również zupa z jagnięciną oraz inne potrawy, w tym Fisherman Favourite, czyli puree składające się z ziemniaków, cebuli oraz dorsza.

Cynamonki

Prawdziwą perełką są natomiast cynamonki (raczej ogromne cynamony!) z grubą warstwą czekoladowego lub karmelowego lukru. Jak na islandzkie ceny kosztują niewiele, bo kilkanaście złotych. Są nie tylko duże, ale także przepyszne! Można je często spotkać w kawiarniach i cukierniach, a najlepsze można znaleźć w kawiarni Sandholt, znajdującej się na ulicy Laugavegur. Jadąc autobusem miejskim na lotnisko w Keflaviku, podczas przesiadki we Fjordur można je również kupić w piekarni Okkar, mieszczącej się w tamtejszej małej galerii handlowej. Warto zabrać przynajmniej jedną z nich, opuszczając Reykjavik!

Reykjavik – co zwiedzić w okolicy podczas przejażdżki autem?

Reykjavik to świetny punkt wypadowy, z którego można dotrzeć do najważniejszych atrakcji tzw. Złotego Kręgu – najpopularniejszej trasy turystycznej na Islandii. Godzinę drogi autem od stolicy wyspy położone są gorące źródła w dolinie Reykjadalur oraz park narodowy Thingvellir. Dwie godziny jazdy samochodem należy natomiast poświęcić, aby z największego miasta Islandii dojechać do wodospadu Gullfoss lub Bruarfoss, lub nad jezioro wulkaniczne Kerid. Wszystkie te miejsca można zwiedzić podczas jednego dnia, wyruszając samochodem z Reykjaviku.

Pola lawowe po erupcjach na półwyspie Reykjanes

W ostatnich latach ciekawą atrakcją jest możliwość obserwowania pozostałości po niedawnych erupcjach wulkanicznych w okolicy Grindaviku – miasta położonego na półwyspie Reykjanes ok. godziny drogi ze stolicy. To tutaj w okolicach masywu Fagradalsfjall od kilku lat praktycznie co roku dochodzi do wybuchów, dzięki czemu przy odrobinie szczęścia można być świadkiem jednej z nich.

Oczywiście trzeba pamiętać o zasadach bezpieczeństwa, a więc unikać niebezpiecznych gazów ulatniających się podczas erupcji (w czasie wietrznej pogody należy ustawić się placami do wiatru), nie zbliżać się do krawędzi lawy (w każdej chwili może wypłynąć z dużą prędkością spod powierzchni), a także uważać na nowe kratery lub szczeliny (mogą się tworzyć w krótkim czasie). Na miejscu można wybrać jedną z kilku wyznaczonych ścieżek.

---

Zobacz inne nasze wyprawy:

Kungsleden – Szlak Królewski w Laponii na północy Szwecji

Lofoty – Jak dojechać i co zobaczyć w 4 dni

Rumunia – co warto zobaczyć w 2 tygodnie, jadąc samochodem z Polski?